miércoles, 31 de marzo de 2010

Ropa Sucia

Buenos Días,

Hoy comienzan las vacaciones de Semana Santa para el grupo de los "afortunados" que disponen de un trabajo con el que poder mantenerse, tener acceso a una vivienda y poder llevar una vida digna.
Yo no estoy en ese grupo, estoy en el grupo de los desempleados , si un grupo de población en el que cada vez hay más y más gente. Gente que lucha día a día por sobrevivir, que visita diariamente las Empresas de Trabajo Temporal y recibe la misma respuesta: "no la cosa está muy mal a ver si el próximo mes se anima".
Parece imposible que un país avanzado como el español pueda llegar a tener una tasa de paro cercana al 20%. (18,8% en Enero). Así que casi 20 personas de cada 100 de las que están en disponibilidad de trabajar no disponen de trabajo. Este dato es revelador y sitúa a España a la cola de Europa sólo por delante de un país como Letonia, con el que por dimensión, habitantes y demás no nos podemos comparar.
La situación es crítica la verdad y pone de manifiesto el tremendo fracaso de las políticas económicas llevadas a cabo en los últimos años. Es cierto que el resto de países europeos han estado o todavía lo estan situaciones de crecimientos negativos pero nunca se asemejan a las cifras españolas.
El otro día estuve viendo un impactante reportaje en TV que hablaba de la situación que estamos viviendo. Los casos eran reales y nos mostraba las situaciones extremas que sufren diferentes familias.
La primera eran dos matrimonios de cerca de 40 años que se había visto obligados a emigrar a Francia para participar en la recogida de la fresa durante 6 semanas dejando sólos a sus hijos.
La segunda hablaba de gente que no disponía de alimento para poder comer y dado que la familia más cercana tampoco le podía ayudar por lo que le supone el poner ese plato adicional en la mesa, se veía obligado a ir a un centro de ayuda para los sin techo.
Y así no se cuantas desoladoras historias de gente que se ve en situaciones límite.
Os paso a describir brevemente mi situación;
Finalicé mis estudios en Economía hace más de cuatro años, incentivado por mis previas experiencias y obligado por la mala situación del mercado laboral gallego decidí coger mi maleta e irme al extranjero. Estuve allí más de tres años, trabajando en compañías multinacionales de primer nivel, aprendiendo diversas lenguas y con una más que aceptable experiencia profesional. Ahora me encuentro de nuevo en Galicia, con una situación peor que la que tenía cuando decidí marcharme y llego a la conclusión de que aquí algo falla.
Veo inadmisible las situaciones que millones de españoles estamos sufriendo cada día.
Si estamos en una economía del bienestar pues lo mínimo que un estado debe de mantener a su población es eso cubrir el mínimo de sus necesidades. El tener acceso a una vivienda digna (ya sea de alquiler, compartiendo piso...) , alimento y el acceso a una educación. Hoy en día no es así y por ello se debe replantear el sistema en el que estamos inmersos.
Ej: En Bélgica el IRPF es de cerca del 40% pero se mantiene un salario mínimo en situaciones de desempleo...España tenemos uno inferior al 20% pero el sistema de desempleo parece catastrófico.
Apuesto por políticas más sociales incentivando la Educación y la población que más lo necesita.
Más Becas, Más Subvenciones al pequeño negocio para tratar de que la gente no se vaya al extranjero, Más Investiagación (somos de los que menos gastamos en I+D).
No se trata de bajar los brazos y decir que mal está la cosa (esa es otra de las cosas que me llama la atención de aquí) sino de decir que de esta vamos a salir y reforzados.
Os dejo con un breve video que me ha impactado en clara referencia a la penosa política que están llevando a cabo nuestros gobernantes que sólo se dedican a discutir de cosas de menor importancia y descalificarse unos a los otros.

Saludotes.
Bob

jueves, 25 de marzo de 2010

Aunque tú no lo sepas

Buenos días,

Este es el título de la hermosa canción que el gran Quique González regaló a otro genio, ya desaparecido desafortunadamente, llamado Enrique Urquijo.
Espero ansiosamente la llegada de este fin de semana por un doble motivo.
El primero es que tengo visita de mis hermanos y podré disfrutar de su compañía a lo largo de todo el fin...
El segundo es que este viernes es el día D, el día que llevo esperando desde hace meses y en el que a las 20:30 en el Teatro Colón tendrá lugar la presentación del último disco de Quique González titulado Daiquiri Blues. Es un disco de esos redondos cómo todos los que ha hecho él, lleno de sentimientos y cuidados versos.
La canción que da título a las breves líneas de hoy es una de esas canciones mágicas, da igual lo mucho que la escuchemos siempre produce el mismo resultado en nosotros : emocionarte y llegar al corazón.
Con mucho cariño os la dedico hermanos:

Aunque tu no lo sepas
me he inventado tu nombre
me drogué con promesas
y he dormido en los coches.

Aunque tu no lo entiendas
nunca escribo el remite en el sobre
por no dejar mis huellas.

Aunque tú no lo sepas
me he acostado a tu espalda
y mi cama se queja
fría cuando te marchas.

He blindado mi puerta
y al llegar la mañana
no me di ni cuenta
de que ya nunca estabas.

Aunque tu no lo sepas
nos decíamos tanto
con las manos tan llenas
cada día más flacos.

Inventamos mareas
tripulábamos barcos,
encendía con besos
el mar de tus labios.

Y toda tu escalera.
Nos vemos mañana.

Besos a todos los fans de Quique y a los que alguna vez habéis cantado esta canción.
Bob

miércoles, 24 de marzo de 2010

Luciérnagas y mariposas

Buenos Días,

Hoy quiero hablaros de una de las bandas indies nacionales (ya sabéis que soy fiel defensor) que más escucho ultimamente. Son granadinos y su nombre es Lori Meyers.
Me gustan por la profundidad de sus letras que a la vez son sus pegadizas melodías, la característica voz del cantante y un buen sonido pop-rock.
Me quedo con una de las baladas de su disco de 2008 Cronolánea: Luciérnagas y mariposas.
Y dice así:

Eres tú quien va a cambiar el mundo,
quien destrozará
las teorías de la humanidad.

Eres tú quien puede ver
luciérnagas y mariposas
que revolotean alrededor.

Eres tú el duende oculto
que alimenta mi locura
y consume toda realidad.

Y si me hablas a voces,
si hablas con el corazón,
me pones contra la pared.

Eres tú quien hace caso
omiso de mis intenciones
con elogios para los demás.

Te ata y logra escaparse
como un pez que no es cazado
y más tarde ya me contarás.

Eres tú quien me hace ver
la vida blanca y plateada
pero el tiempo no se parará.

Y si me hablas a voces,
si hablas con el corazón,
me pones contra la pared,
me pones contra la pared,
me pones contra la pared ...

Eres tú quien va a cambiar el mundo,
quien destrozará
las teorías de la humanidad.

Eres tú quien puede ver
luciérnagas y mariposas
que revolotean alrededo

Que bonito es tener a alguien que cambie tu mundo.
Precioso el video:

Besos
Bob

lunes, 22 de marzo de 2010

Luchar

Buenos Días,

Esta mañana me he despertado dándole vueltas a la película que vi ayer por la noche. Me ha impactado mucho la lección de actitud ante la vida que desprende.
La peli es de temática social, uno de mis estilos favoritos y que tan buenos títulos ha dado el cine español: Barrio y Los Lunes al Sol (Fernando León), El Bola (Achero Mañas), Mi vida sin mí o la vida secreta de las palabras (Isabel Coixet), Te doy mis ojos (Itziar Bollaín)...
La historía habla de la lucha diaria de una persona de un barrio marginal por sobrevivir ante la vida. Dicha persona tiene una incapacidad física, algo que no impide que se ilusione y esfuerce en alcanzar sus sueños.
Para esta persona el simple hecho de darse una ducha es todo un reto y le parece increible que haya gente que se desanime a las primeras de cambio.
Comparto la idea en que la vida es un esfuerzo contínuo y en la que siempre debemos de actuar con afán de superación.
Todos nos encontramos con situaciones de dificultades pero lo que debemos hacer es intentar salir reforzado de ellas. De las épocas en las que todo no va tan bien es de las que más se aprende y una vez que sabemos salir de ellas tendremos la experiencia para posibles malas rachas futúras.
Cuando ves a una persona como el actor de esta película te das cuenta de lo afortunado que eres y la "vida fácil" que tienes.
El papel es magistralmente interpretado por el cantante de la Excepción el Langi y le valió para obtener el Goya 2008 cómo actor revelación.
La peli también fue vencedora del Goya a la mejor canción original.
La letra es desgarradora y dice así:

Que mas quisiera que no fuera asi
segun te toque asi te tocara sufrir
cada colmena esconde una historia feliz
ya sea por drama o la suerte de poder reir
que la amistad sea el apoyo pa poder seguir
para seguir, asumir no desistir
que valentia la del dia que me afronte y me vi
todo desnudo y sin un nudo por mirarme en el espejo
que hoy, es el reflejo de mi verso
y voy, con los andares apropiados
cansado, por el esfuerdo de meterme en la bañera
pues no veras, si forma de mi ser es nó tirar pa atras
agonizo de pensar que me puedo atrofiar
cuando salgo pa la calle te puedes ahorrar
esas putas compasiones que no me hacen mal

Y basta ya asi no me lo hagas mas
a ti y a mi no va a haber quien nos quite el afan
ni tu ni tu ni nadie mas que tu podras inalograr lo que proponga se quiera
aunque a veces la suerte no esta a tu vera verdad pero no digas que no te lo haces currar
claridad honestidad
ponte aqui enfrente ya y dime si mi esfuerzo
y dime si mi esfuerzo no me ha hecho quererme mas

Ayudas por parte de quien
si mandatarios no se lo hacen bien
se ocupan de adornar la ciudad por navidad
y olvidan recortar las escaleras pa bajar
olvidan tantas cosas sin intencion de recordar que mueren niños y grandes por enfermedad y hambre
que mas quisiera que no fuera asi
segun te toque asi te tocara sufrir
y a seguir, para conseguir lo imposible
o a sacar de lo malo lo mejor
y a lo mejor no tropezamos, dos veces en la misma piedra por seres humanos
nos excusamos pero no de veras ¿que tienes un obtaculo? lo superas
te sientas joder y bajar las escaleras
que a ti nadie te pare en esta vida que te espera...

Éste es el trailer:

Viva el cine español
Viva el truco del manco
Buena semana a todos
Bob

sábado, 20 de marzo de 2010

Ver en la oscuridad

Buenos Días,

Estos días he estado rescatando un CD de un paisano coruñés que es todo un artistazo.
Comenzó su carrera cantando en inglés( tres primeros discos, brutales los dos primeros Not What You Had Thought y If things were to go wrong ) para cambiarse al español en su cuarto disco titulado "los jóvenes mueren antes de tiempo".(2005)
Éste fue escogido como CD del año por la revista musical Rolling Stones.
Desde su comienzo su trabajo fue alabado por la crítica tocando en los festivales nacionales alternativos de mayor prestigio como FIB, Sonorama, Festimad...
Mi humilde opinión es que su madurez le llegó con el siguiente disco allí por el año 2007 cuando grabó su Fin de un Viaje infinito.
Éste, es el gran disco que no paro de escuchar en estos últimos días y en el que me encantan sus letras en las que todos nos podemos ver identificados.
Esa es una de las principales grandezas de Xoel López el hacer canciones que llegan a dentro, muy adentro.
Tuve la suerte de verlo en directo con el argentino Pablo Dacal en un pequeño bar de la Coruña en versión familiar, uno de esos conciertos íntimos y especiales.

Os dejo con Ver en la oscuridad:

Siempre, siempre buscando fotos del mañana
que acabarás olvidando por ser de ayer.
Bebe, bebe las gotas que caen hoy de esta rama
y fíjate bien para no caer.

Y si miras, si miras hacia arriba,
ten cuidado, puedes tropezar y te puedes caer.

El sol, el sol sale para todos, el sol sale para todos,
y para todos se oculta también.
Si, ay, si te quedas, si te quedas un rato esperando,
verás que vuelve a amanecer.

Y si miras, si miras hacia arriba,
ten cuidado, puedes tropezar y te puedes caer.
Y si miras, si miras hacia abajo,
ten cuidado, el vértigo de los días pasados.

Y si miras, si miras hacia arriba,
ten cuidado, puedes tropezar y te puedes caer.
Y si miras, si miras hacia abajo,
ten cuidado, el vértigo de los días pasados.

Morir es aprender a esperar
y vivir, vivir es aprender a ver en la oscuridad.

Aquí lo tenéis en acústico acompañado con su guitarra y una armónica. Genial.


Buen finde a todos
Besos
Bob

martes, 16 de marzo de 2010

Copenhague

Buenas Tardes,

Las líneas de hoy van dedicadas a esta gran cuidad por un doble motivo:
El primero es que tuve la suerte de haber estado allí hace un par de años y me pareció una ciudad fascinante. Me quedo con su arquitectura, sus casas de colores, el maravilloso mar que lo cruza y divide, las bicis que usa todo el mundo( al ser llanita es lo que tiene )y lo avanzado que está; recuerdo que tuvimos que coger el metro y es que parecía el AVE increíble( bueno por lo que veo en la TV porque aquí todavía no ha llegado vamos). Por todo ello recomiendo hacer este viaje eso sí, si vais en invierno bien abrigaditos claro.

EL segundo motivo es que coincide con el título de una canción( himno a día de hoy )de una de las bandas independientes nacionales que mejor ha sonado en el pasado año: Vetusta Morla. Su disco "Un día en el mundo" está lleno de temazos tanto por letras como por sonido: Un día en el mundo, La marea, Al respirar, Valiente...es un disco de esos redondos en el que todas las canciones son singles y es muy difícil quedarse con una.
Hoy yo lo hago con Copenhague.
Y dice así:

El corria nunca le enseñaron a andar se fue,
tras luces palidas
Ella huia de espejismos y horas de mar
Aeropouertos unos vienen otros
se van igual que Alicias en ciudad
El valor para marcharse el miedo a llegar

Llueve en el canal la corriente
enseña el camino hacia el mar
Todos duermen ya
Dejarse llevar suena demasiado bien
Jugar al azar
Nunca saber donde puedes terminar o empezar

Un instante mientaras los turistas se van
Un tren de madrugada consiguio
trazar la frontera entre siempre o jamás

Llueve en el canal la corriente
enseña el camino hacia el mar
Todos duermen ya
Dejarse llevar suena demasido bien
Jugar al azar
Nunca saber donde puedes terminar o empezar
o empezar

Ella duerme tras el vendabal
se quito la ropa sueña con despertar
en otro tiempo y en otra ciudad
Dejarse llevar
Suena demasiado bien
Jugar al azar nunca saber
donde puedes terminar o empezar
terminar o empezar
terminar o empezar

Me gusta mucho este montaje.


Un buen amigo mío dice que la vida se vive en los aeropuertos.
Cada vez que escucho hablar de ellos se me pone un nudo en la barriga por la cantidad de recuerdos que han salido de allí.
Llegué de uno hace algo más de 6 meses y todavía estoy en ese empezar o terminar...
Besos a todos
Bob

domingo, 14 de marzo de 2010

Un poco más feliz

Buenos Días,

Como no hay mal que por bien no venga (sabio proverbio que deberiamos de cumplir siempre), mi actual condición de desempleado me proporciona una cosa que no tiene precio y es el tiempo, si tiempo para Mí.
En todo ese tiempo pues una de las cosas que más hago ultimamente es pensar.
Si amigos si, pensar no es malo de vez en cuando, pienso en lo que hacemos, en lo que somos o en lo que queremos ser ... además creo que es bueno y necesario.
Muchas veces, actuamos por él me dejo llevar.
Actuamos como autómatas, me levanto, desayuno, ducha, trabajo, pausa para comer, cocinar o si tienes suerte en casa de Mamá mesa puesta, vuelta al trabajo, casa, TV, cama...fin de semana toca socializar un poco, voy a cenar un día fuera y haciendo un esfuerzo (esto ya pq estamos cerca de los malditos 30) un par de copas...así pasan las semanas, meses o quizás años de un motón de gente.
Cuando te sucede un imprevisto( pongamos por ejemplo la pérdida de empleo), algo rompe esa rutina, eso que hacías casi sin pensar se detiene y entonces es cuando empieces a refexionar en cosas que antes no hacías.
Una de las cosas que más me preocupan ultimamente es el alcanzar la Felicidad.
Todos tenemos la obligación de buscar la Felicidad, de luchar por ella e intentar ser más felices día a día. Aquí no hay ningún manual, ningunas pautas o normas cada uno debe de encontrarla siendo fiel a uno mismo.
Os dejo tres reflexiones:
- Todo Cambia. Estamos en constante cambio y eso es lo maravilloso de esta VIDA.
- Todo sucede por algo. No creáis en las casualidades.
- Todo Sucede por bien. Fundamental el ver el lado positivo de las cosas.

Hoy os dejo con Un poco más feliz de Amigos Imaginarios.
Y dice así:

No puedo seguir, no puedo continuar,
no puedo seguir ni un segundo más
con los pies clavados en el mismo lugar,
viendo todo lo que viven los demás.

Hoy seré un poco más feliz,
veré más allá de mi nariz.

No puedo seguir negándolo,
ellos tienen mucho más talento que yo.
No lo voy a hacer, no voy a envidiar
A esos que lo han conseguido ya.

Hoy seré...

Voy a mirar el hueco que hay
enmedio de tus huesos y
meterme muy, muy dentro y
quererte todo el tiempo.
Voy a mirar el hueco que hay
justo entre tus costillas y
quererte todo el día,
quererte todo el tiempo.

Hoy seré un poco más feliz,
comenzaré a pensar en ti.
Hoy seré un poco más,
Hoy seré un poco más feliz.

Hoy voy a dejar de intentar copiar
frases que otros han escrito ya,
lo conseguiré, creceré de verdad,
como en el final de “Alta Fidelidad”.

Muy currado el video:

Buen Domingo a todos
Besotes
Bob

martes, 9 de marzo de 2010

A nena e o Grilo

Bos Días,

Hoxe imos a falar en galego facendo unha pequena homenaxe o delicioso disco que acaba de estrear o xénio ourensano Magín Blanco.
Se tedes boa memoria lembraredes que xa vos falei de él alguns meses atrás.
Magín acaba de publicar o seu novo Libro-CD "A nena e o grilo".
Él e o mestre de cerimonias e xúntase con algunhas das mellores voces da música galega como Uxía Senlle, Guadi Galego (ex Berroguetto)...
Este traballo está adicado os nenos si o público mas sabio de todos.
Dende a primeira escoita quedei enamorado do disco.
Impresionante a sensibilidade ca que as doces voces mezclase cos lindos versos co acompanhan.
Todas as cancions son máxicas, de feito como gústame tanto o CD vou quedarme con dúas. A primeira é Rumba das apertas.
Encántame porque penso que son fundamentais e todos deberíamos receitarnos de vez en cado unha xornada de apertas.

E dí asi:

Doutor, doutor, recéiteme apertas,
xornadas de portas abertas,
raios de sol de porcelana,
facer o que me veña en gana.

E tamén quero unha pandeireta,
que as miñas mans sexan dúas pombas
e que repartan aloumiños
os debuxos que fan as sombras.

Doutor, doutor...

Doutor, que teño frío,
e as apertas non dan chegado;
meu amor foi lavar ao río
e o río baixa vai conxelado.
Hoxe na lama non hai ninguén,
andamos todos de etiqueta,
agás a miña nena da alma,
que anda a pasear en bicicleta
por unha illa azul e branca,
chea de flores e bolboretas,
onde as cancións toman un folgo
cando ninguén as interpreta.

Doutor, doutor...

A segunda escollida titulase O Meu País.
Quédome con esta porque lémbrame moito o meu libro favorito: O principiño.
Un libro que está escrito para xente de todalas idades e penso que precisa lerse cada poucos anos.
Cantade conmigo:

O meu país é tan pequeno
que cabe nos ollos dun neno.
O meu país nunca remata,
por iso non sae nos mapas.


O meu país ten ceo azul
e unha nube que o atravesa;
azul é o mar polo solpor
e de nubes as fronteiras.


E tamén ten un principiño
que vai e vén polos camiños,
tratando de recoñecer
o que ninguén é quen de ver.


O meu país ten homes sabios
que andan a contar estrelas,
e distintos abecedarios
para nomear cada unha delas.


E tamén ten un principiño
que veu dalgún outro planeta
a descifrarnos os segredos
que nós levamos nas maletas.


O meu país vai cheo de flores
agochadas na area da praia.
A miña rosa vai xunto a min,
vaia donde queira que eu vaia.

Se queredes escoitar éstas e algunha máis do disco, so tedes que pasar polo myspace: http://www.myspace.com/anenaeogrilo
pd - entono el meu culpa para la gente que sigue el blog y no habla gallego.De todas maneras las letras son sencillas así que si quereis podéis llegar a entenderlas.

Bicos fortes
Bob

jueves, 4 de marzo de 2010

El sonido del mar más bonito del mundo

Buenos Días,

Esta mañana me he despertado con una de esas noticias que te dejan la sonrisa en la cara durante un buen rato.
Si amigos si, a pesar de la politización de los medios de comunicación, el buscar el simple morbo en las noticias, el sensacionalismo, el hablar de vanidades... de vez en cuando puedes llegar a encontrar alguna noticia de las de verdad.
Una noticia que llega a dónde deberían llegar al resto, al Corazón.
Durante un minuto y medio he podido desconectarme del mundo y disfrutar del sonido de mar más bonito del mundo.
Si estáis dispuesto a ello os recomiendo que abráis este artículo: http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2010/03/03/00031267635114776879867.htm

Pd- tengo el privilegio de tenerlo cerca, muy cerca.
Sabéis,cuando paso algunos días sin él se me hace un nudo en el estómago para recordarme que debo ir a escucharlo. Voy lo escucho y ya estoy curado de nuevo.

Besos
Bob

miércoles, 3 de marzo de 2010

Spinnin 6000 millones de personas diferentes

Buenas Tardes,

Malos tiempos para ser un superhéroe?

Tengo la convición de que dar es más bonito que recibir
pero hay que saber recibir para que la otra persona disfrute del placer de dar.

Tengo la experiencia de que no se puede vivir sin perseguir un sueño
ese sueño debe de adaptarse día a día.

Dicen que el tiempo lo cura todo pero el dolor no se supera nunca
un dia estas tan contento y de repente te llega la imagen de su sonrisa, el recuerdo de su voz, el olor de su pelo...

Tengo la certeza de que el amor puede con todo
aunque el amor tenga arista y sean su sin verlas las que te mantienen vivo.

Tengo la seguridad de que todos somos iguales y de que todos somos diferentes
pero deben de tratarnos igual para que podamos ser como somos.

Tengo la ilusión de que un día el mundo va a ser mejor
y se que tendremos que esperar a que vosotros lo cambiéis.

No gracias no quiero dinero
pero necesito algo, necesito un abrazo.

Papá, Mamá se fue hace muchos años
5 años, 3 meses , 20 días y 6 horas

Soy médico y se lo que se siente
dolor, dolor inabarcable, vacío inmenso despiado ...dolor sin final.

Cariño no quiero perderte
no vas a perderme nunca

Quieres ser mi pareja?
te pediría matrimonio pero creo que el matrimonio es una mentira
me gustaría conocerte
pues no tengo tiempo

Mis padres se querían pero nunca los ví besarse
Una vez soñé que se besaban, sedieron 101 besos todos diferentes

El amor tiene aristas, te mantienen vivo las heridas?

Cuantas verdades en tan pocas palabras.
He visto este trailer y necesitaba compartirlo con vostros:


Os quiero
Bob

martes, 2 de marzo de 2010

Deseo

Buenos Días,

Las líneas de hoy van dedicadas a eso que queremos con todas nuestras fuerzas y que cuando conseguimos se convierte en nada.
Para hablar de ello que mejor que hacerlo con una canción con delicadas palabras.
Os dejo con Deseo del gran Pedro Guerra:
Y dice así:

Te seguiré hasta el final te buscaré en todas partes
bajo la luz y la sombra en los dibujos del aire
te seguiré hasta el final te pediré de rodillas
que te desnudes amor te mostraré mis heridas

y con las luces del alba antes que tú te despiertes
se hará ceniza el deseo me marcharé para siempre

te seguiré hasta el final entre los musgos del bosque
te pediré tantas veces que hagamos nuestra la noche
te seguiré hasta el final con el tesón del acero
te buscaré por la lluvia para mojarme en tu beso

y con las luces del alba antes que tú te despiertes
se hará ceniza el deseo me marcharé para siempre

y cuando todo se acabe y se hagan polvo las hadas
no habré sabido por qué me he vuelto loco por nada

te seguiré hasta el final por la escalera del viento
para rogarte por Dios que me hagas sitio en tus besos

y con las luces del alba antes que tú te despiertes
se hará ceniza el deseo me marcharé para siempre

y cuando todo se acabe y se hagan polvo las hadas
no habré sabido por qué me he vuelto loco por nada

Este es el video:


Buena semana
Besos
Bob