martes, 8 de noviembre de 2016

7 años

Buenas tardes,
Tal día como hoy hace 7 añitos empezaba la aventura esta del blog. El objetivo era y es compartir cosas que me pre-ocupan. El poder compartir unas líneas con vosotros me ayuda a modo de desahogo. Quizás el vivir fuera en varias ocasiones ayuda ese sentimiento de nostalgia, de querer compartir peripecias. Muchas historias han pasado desde entonces. Lugares variados tanto gallegos como Coruña o Ourense, de África como Burundi o Namibia y capitales europeas como Bélgica o Helsinki. Quique González, Ivan Ferreiro y Xoel López son la base de mi banda sonora, además desde Manos de topo, Coque Malla (podría estar en la base también), Cla, Luz Casal, Magín Blanco, Habana Blues, Pumuky, Amparanoia, Lucio Battisti, Parchis, Fito y los Fitipaldis, Sidonie, Serrat, Damien Rice, Sr Chinarro, Modestia Aparte, De Pedro, Soy un Caballo, El Puchero del Hortelano, Josele Santiago, Piratas, Los Suaves, Love of Lesbian, Manolo Extrechinato, Standstill o Vetusta Morla entre otros muchos. Cómo véis la lista es larga y pasa por el indie nacional, pop, rock, autores extranjeros de folk, indie y algunos que son clásicos. Si os interesa la música pues podéis pasaros por las entradas antiguas porque hay auténticos temazos. Algún vídeo está ya borrado pero como tenéis todos los títulos quizás los podéis encontrar. Y luego experiencias mil y una que me han pasado. Quizás alguno dirá: ¿no estás aburrido? Pues la verdad es que no. Escribo cuando me apetece y me sirve para reflexionar a veces sobre cosas o para poder compartir una experiencia o una canción. Desde aquí quiero dar las Gracias a la gente que se pasa por el blog. El ver que gente pasa pues siempre gusta. Además de servirme a mi de desahogo si es que hay otras personas que lo ven pues genial. Os dedica el clásico de Parchís: cumpleaños cumpleaños feliz. cumpleaños cumpleaños feliz. te desean tus amigos de parchís

Os envío un bico muy fuerte a todos. 

viernes, 4 de noviembre de 2016

Tocando para el cambio

Buenas tardes,
Coches llenos de nieve, parques cubiertos de blanco. Trajes de nieve, gorros, bufandas y guantes de todas las formas y colores. El invierno y las primeras nevadas han llegado a Helsinki. Habrá mil y un inconvenientes pero he de decir que me parece una cosa preciosa el ver todo cubierto de nieve. No puedo evitar el pararme en la calle a hacerme fotos y reír. Reír por ver como cae sobre nosotros la nieve. En este ambiente toca estar mucho en casita tranquilo. Navego por facebook en busca de algo de interés y de repente Bingo!!!! Música venido de más de 80 países. Desde Livorno (Italia), pasando por Paris (Francia), Kathmandu (Nepal), Umlazi (South Africa), Johanesburg(South Africa), Tel Avi(Israel), Congo, Chenai (India), Harare(Zimbawe). Córdoba, Buenos Aires. Una lista interminable de sitios y maravillosas localizaciones. Músicos de la talla de Manu Chao o Bono han apadrinado el proyecto. Un proyecto que busca la unión. El juntar voces, ritmos, músicas desde muchas partes del mundo para demostrar que ser uno es posible. Que nuestra variedad de colores, razas, culturas es riqueza y nos ayuda a valorar más cosas que no tenemos. La energía que transmite es sencillamente enorme, tranquilidad, paz y buen rollo. La música no entiendo de nacionalidades o diferencias y sólo sirve de unión de un montón de gente. Porque otro mundo es posible. Un mundo en el que todos podemos participar e intentar buscar la unión. Porque juntos somos mejores. Somos más ricos. Quiero agradecer de nuevo a la persona que me ha pasado el vídeo. Y dejaros con este festival de la música. A disfrutarlo. 
Bicos Mil 
Bob

domingo, 23 de octubre de 2016

¿Qué hago ahora?

Buenas tardes,

En unos días se cumplirán 7 años desde el inicio de este blog (ya celebraremos el cumple). Por aquel momento vivía otro gran cambio en mi vida, había vuelto a España después de más de 3 años en el extranjero con muchas experiencias. Dos reveses me llevaron a replantearme mi vida. Me llevaron a una búsqueda interna, a preguntarme ¿qué hago ahora? La respuesta la dio mi niño interior: estar cerca de los niños. Y en cuánto obtuve la respuesta me dirigí a poner los medios para poder estar cerca de ellos como un guía o acompañante. Primero la universidad. 4 años con muchas experiencias, buenos amigos, decenas de profesores, emocionantes partidos de fútbol (campeones de la Uvigo), animados cafés, numerosos trabajos en equipo, exámenes, prácticas en mi querido Burundi, TFG con prácticas incluídas y la guinda con la ansiada graduación. Después tocó la vuelta a mi querida Bruselas y desde allí la gran oportunidad de estar en Namibia. A Namibia le siguió un año de estudio, de preparación para ese examen que te garantizaría trabajo de por vida. El regalo era grande y por el luchamos durante un año. Me quedé por muy poco a décimas del ansiado aprobado y quién sabe si de tener una plaza. La absurdidad e injusticia de cómo están organizadas las oposiciones (mira que no lo podrían poner otro nombre) me llevan a desistir en la preparación y preguntar de nuevo ¿qué hago ahora? 
Tengo la cualificación profesional de ser maestro. Quiero trabajar de ello, lo intento cerca. Resultado: sigue buscando. Y porqué no buscar mejor suerte fuera. A dónde nos vamos...¿por qué no dónde la educación es de las mejores del mundo? ¿Donde el modelo busca no la repetición de conocimientos sino busca el disfrutar en el proceso? ¿el ayudar a cada niño o niña a ser feliz? Cómo ¿que hay un lugar dónde ayudas a los niños y niñas a ser feliz? (gracias al señor Michael Moore por su docu sobre Finlandia, muy recomendable) Ese es mi lugar, tengo que trabajar en ese país. Próxima parada: Helsinki!!!! 7 años después de esa decisión de querer ser maestro, me encuentro cualificado, en uno de los mejores países del mundo a nivel educación para poder desarrollarme como profesional y sobre todo como persona. ¿qué más puedo pedir? quizás algo de tiempo para adaptarme y poder desarrollar el modelo que me ayude a que los niños y niñas sean felices y poder yo mismo ser feliz. 
Desde aquí quiero agradecer a varias personas, en primer lugar a mi familia, por permitirme hacer cumplir el sueño de ser maestro, sin ellos esto no había sido posible. En segundo lugar algunos de los docentes que nos han hablado del cambio. De modelos abiertos, tolerantes, desde el diálogo, dónde el niño es el centro del aprendizaje gente como Hipólito Puente, Mavi Carrera, Rosa Cid Galante, Fernando Tellado, o Susa Herrera. También agradecer a Pino Díaz Y Mercedes Suarez por siempre estar ahí y poder hacer reales las "barbaridades" que al chico este se le ocurrían. Quiero agradecer también a varios amigos míos de la infancia, que me han apoyado, ellos saben los que son, los que han visto la ilusión con la que he tomado esto y los que saben que ser docente para mi es un sueño. 
Gracias
Bob

sábado, 15 de octubre de 2016

O meu único amigo

Boas tardes,
Hoxe decidín escribir en galego non sei se é por estar de novo emigrado, se é polo título da entrada de hoxe, sexa como fose hoxe vou escribir as breves líneas desta entrada na nosa lingua galega. Lingua que admiro e secais emprego non tanto como debería así que hoxe vai un pouco coma reinvindicación propia da nosa lingua. Continuando ca teima do galego dicir que nacín nunha familia galega e amante do noso pero castelán falante, e iso provocou que me me exprese habitualmente en castelán, aínda que os que me coñecen saben do meu cariño o galego e que sempre que a outra persoa fala galego eu son o primeiro e falar nesa lingua. Imos a aparcar a miña relación ca lingua de Rosalía e tantos outros para falar da amizade. 
Nacemos e nos nosos primeros meses creemos ser un so SER. E só aos 5/6 meses cando o neno ou nena diferenciase do resto e distingue ao outro. Ahí comezan todos os nosos problemas, que si un que si o outro que non, si algunha xente gústame e outra non me gusta. E xa liamos o problema. Poder voltar a esa unicidade sería ser completamente feliz. O non distinguir entre ti e o outro...imaxinas? Parte da xente que din que é a mais feliz do mundo como a nai Teresa de Calcuta, o mesmo Jesús, Buda o algún do seus discípulos coma o Dalai Lama e porque teñen o seu sentido do outro tan bem desenvolvido que podense poñer no lado do outro con moita facilidade. Si si a tan famosa empatía que agora ata puntúa case case nas universidades cada día conta máis.  E Precisamente esa empatía é unha das cualidades principais dos amigos. Dende que coñecemos a separación decíamos aparece o de coñecido e gústame (=amigo) e non coñecido non me gusta. Pois si ao longo da nosa vida pasa moita xente, que si os amigos do colexio (estes marcan e moito), aparecen os de actividades de que practicamos deporte, os amigos das clases particulares, os amigos dos amigos, os amigos da Universidade, os do Erasmus, a Beca, os teatreiros ..., os amigos do traballo e suma e sigue....as bases son as mesmas ter alguen co que compartir cousas, unha conversa, unha café, unha partida de cartas, un concerto, unha viaxe...co paso do tempo daste conta que moitas desas persoas pasan de largo pero que hai un grupo que sempre queda. Esos son os AMIGOS de verdade, eses que cando hai algo que che preocupa os chamas, que en vacacións os ves e te actualizas.
Un dos meus hobbies favoritos é a música. Escoitala, ir a concerto, comprar e descobrir un novo CD, cantar o compartila cos teus amigos e algo que gústame e seguirei facendo por moito tempo. A entrada de hoxe vai dedicada a todos os amigos que pasaron pola miña vida, os que quedaron e outros moitos que estan por ahí e aos amigos da música cos que comparto concertos, escoitas ou berros e en particular a banda ourensana Os Amigos dos Músicos pola súa sensibilidade pola música e o compartila co resto. 
Grazas a todos. Bicos mil

miércoles, 10 de agosto de 2016

Septiembre

Buenas tardes,

Septiembre es el mes de las vueltas. De la vuelta al cole. De la vuelta al trabajo. De volver de vacaciones (los afortunados que las tuvieron). De volver a la rutina del día a día. De volver a los días más cortos. De volver a cambiar el armario y retomar las que más abrigan. De volver a organizar la semana....en mi caso el mes de Septiembre de momento no se de qué será...no se si será el volver a trabajar, o el volver a coger los apuntes o de volver a iniciar una nueva aventura aquí o allí. Dicen algunos que la incertidumbre es una de las mejores herramientas. De ella nace la felixibilidad, la verdadera creación e imaginación....si tenemos algo fijo nos quejamos de lo que tenemos (que si el compañero este que siempre dice cosas que no nos gustan, que si volver a estudiar, que si tener que convivir con no se quién que es más raro que ...) Si en realidad estamos en Agosto!!! Porqué todo el rollo este de Septiembre....porque es un mes que marca un poco lo que haremos en los siguientes meses! la verdad en mi caso ese futuro próximo está en blanco....está lleno de posibilidades, de cuestiones, de posibles proyectos, de ilusiones... no se lo qué haré el próximo mes de Septiembre! lo único que se es que amo mi profesión y se que un día encontraré ese trabajo que me acerque un poquito más a ser feliz. Dedico estas líneas a todas las personas que tienen un futuro incierto, que tienen un trabajo precario, que sufren para llegar al mes de septiembre, que saben cuál es su vocación pero todavía no han tenido la suerte de poder alcanzar un trabajo relacionado. Que dan vueltas a la cabeza buscando ese proyecto, ese cambio, esa persona, ese reflexionar y mejorarse en ese mes de Septiembre o en otro mes del año... me aferro a mi futuro incierto que lleno de incognitas me permite mil opciones...con sus ventajas e incovenientes, con todas esas mil preguntas que no se si algún día encontraré respuesta. Lo único que se es que Septiembre es un gran tema de la banda mítica de los Enemigos de la que os dejo una de sus múltiples versiones. Feliz verano y feliz futuro septiembre!